Powyższe zagadnienie stało się przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 września 2004 r. (III PZP 3/04; OSNP 2005/4/49). Rozstrzygając powyższą kwestię Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na istnienie, na gruncie art. 24113 par. 2 kodeksu pracy, wątpliwości co do tego, czy ocena korzystności (niekorzystności) dla pracownika postanowień nowego lub zmienionego układu - w porównaniu z treścią dotychczas obowiązujących przepisów prawa pracy i z treścią stosunku pracy - ma być dokonywana przez porównywanie pojedynczych postanowień, czy też przez porównywanie grup postanowień pozostających ze sobą w związku prawnym i rzeczowym, obejmujących określoną instytucję prawa pracy.

Sąd Najwyższy ostatecznie stanął na stanowisku, iż ocena korzystności (bądź jej braku) postanowień układu zbiorowego nie może mieć charakteru globalnego. Nie dotyczy zatem w ogólności wszystkich, lecz poszczególnych, odpowiadających sobie postanowień.

W odniesieniu do postanowień dotyczących wynagrodzenia, należy brać pod uwagę postanowienia dotyczące poszczególnych składników wynagrodzenia i badać, czy warunki przyznania takiego czy innego dodatku są korzystniejsze czy mniej korzystne dla pracownika.

W przypadku stwierdzenia, iż dane postanowienie układu jest mniej korzystne od obowiązujących strony w tym zakresie warunków, w oparciu o regulację art. 24113 par. 2 kodeksu pracy, powstaje po stronie pracodawcy obowiązek dokonania wypowiedzenia pracownikowi owych warunków.

W konsekwencji wprowadzenie układem zbiorowym pracy mniej korzystnych dla pracowników zasad wypłaty określonych składników wynagrodzenia wymaga od pracodawcy zastosowania 24113 par. 2 kodeksu pracy, także wówczas gdy nowe zasady nie powodują obniżki całości wynagrodzenia otrzymywanego przez pracowników.

ARKADIUSZ SOBCZYK

radca prawny, Kancelaria Prawna Sobczyk i Współpracownicy w Krakowie